2017-03-04 01:59:36

Jeongyeon×Momo♡ Nayeon×Mina♡ Dahyun×Chaeyoung♡ Sana×Tzuyu ♡ ft.Jihyo
. ———————— .
enjoy with my story fiction
4/3/17
Episode one 100%
.
Momo’s part
.
ฉันจับลูกบิดประตูแน่นแล้วบิดมัน เเล้วก็เป็นไปตามคาด มันไม่ได้ล็อค อะไร ใครอยู่ใรห้องฉันกัน
.
แอ๊ด~!
.
!!!
.
ห..ให้ตายเถอะ!
.
“ขอ ขอโทษค่ะ ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจเปิดมาดู”
.
พูดเสร็จฉันรีบปิดประตูทันที โอ๊ยยย ให้ตาย ให้ตายเลยจริงๆ อะไรคือการที่ฉันเปิดประตูห้องแล้วเข้าไปเจอคนนัวเนียกันอยู่บนเตียง! อ๊ากกก โมโมะอยากบ้าตาย .
หัวใจฉันเต็นรัวเร็ว มัน…อธิบายไม่ถูก ตกใจ งง สับสน หลากหลายอารมณ์ตีวนในสมอง คิดอะไรไม่ออกหระว่างลงไปข้างล่างหรือยืนรอหน้าประตูห้อง โมโมะ เธอเป็นอะไรกันแน่เนี่ย
.
แกร๊ก~!
.
ระหว่างที่ฉันเถียงกับตัวเองหน้าห้องประตูก็เปิดออกจนฉันสะดุ้ง ผู้หญิงผมสีน้ำตาลยาวเคลียไหล่ขาว ตากลมโตจ้องมองฉัน ปากกระจับสีแดงกุหลาบสวยเม้มเป็นเส้นตรงประกอบกับเอามือมาม้วนผมเล่นเหมือนไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหน เสื้อผ้าไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ .
ฉันว่าฉันเข้าไปขัดจังหวะเขาแหละ -_-
.
“เอ่อ..ฉันไปก่อนนะจองยอน เอาไว้เจอกันอีก” เธอพูดแล้วกับคนในห้องของฉันที่มาส่งหน้าประตู .
เธอเดินจากไปจนลับปลายทางตรงหัวมุมฉันจึงได้สติว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการลากสังขารตัวเองมาอยู่ชั้นสี่มาเพื่ออะไร ฉันหันหลังกลับไปมองบุคคลคนนั้นที่เอามือพาดพนังห้อง .
อ่า เขา เอ่อ ไม่สิ เธออยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นสีเทามนๆกับกางเกงยีนขาสั้นสีเข้ม หน้าตาดูเซ็งเล็กน้อยซึ่งไม่เข้ากับตาสีดำสนิดแวววาวนั่น ปากสีแดงสดคว่ำลงน้อยๆเพราะความเบื่อหน่ายบวกกับเอามือเรียวยาวขึ้นมาขยี้จมูกโด่งแล้วชี้หน้าฉัน
.
“เธอหน่ะ มาทำอะไรห้องฉัน”
.
ห้องฉันงั้นหรอ? คำนี้ฉันควรจะพูดมากกว่า -_-
.
” เอ่อ ฉันจองห้องเอาไว้ค่ะ แล้วเขาให้กุญแจห้องนี้มาบอกว่าฉันพักห้อง..”
.
“โอ๊ย! ยัยป้าซังฮุนงี่เง่าเอ๊ย” ไม่ทันได้จะพูดจบประโยคคนตรงหน้าก็ตะโกนออกมาก่อน ใบหน้าหงุดหงิดเต็มที่ เค้าหันมามองหน้าฉันแวบนึงแล้วเดินปึงปังลงบันไดไป ด้วยความงงและตกใจทำให้ฉันเดินตามเค้าลงมา หัวรุนแรงจัง
.
“ยัยป้าซังฮุนอยู่ไหน บอกว่าจองยอนขอคุยหน่อย” เค้าตรงดิ่งไปที่เคาเตอร์หน้าหอพัก พนังงานที่นั่งทำงานอยู่สะดุ้งเป็นแทบๆ สายตาสิบดวงของพนักงานเลิกลักเหมือนไม่รู้ต้องทำไงก่อนจะมีพนังงานคนนึงพูดขึ้น
.
“คุณซังฮุนอยู่ในห้องค่ะ ต้องการเรียกออกมาพบหรือจะเข้าไปคุยข้างในห้องคะ” เธอพูกอย่างหวาดๆแล้วสำรวจมองไปทั่วลอบบี้ โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวาลาบ่ายเลยมีคนอยู่น้อย เรียกว่าไม่มีเลยดีกว่า
.
“ข้างนอกเนี่ยแหละ”

..
.
#ต่อในเม้น

Jeongyeon×Momo♡ Nayeon×Mina♡ Dahyun×Chaeyoung♡ Sana×Tzuyu ♡ ft.Jihyo
. ———————— .
enjoy with my story fiction
4/3/17
Episode one 100%
.
Momo’s part
.
ฉันจับลูกบิดประตูแน่นแล้วบิดมัน เเล้วก็เป็นไปตามคาด มันไม่ได้ล็อค อะไร ใครอยู่ใรห้องฉันกัน
.
แอ๊ด~!
.
!!!
.
ห..ให้ตายเถอะ!
.
“ขอ ขอโทษค่ะ ฉ..ฉันไม่ได้ตั้งใจเปิดมาดู”
.
พูดเสร็จฉันรีบปิดประตูทันที โอ๊ยยย ให้ตาย ให้ตายเลยจริงๆ อะไรคือการที่ฉันเปิดประตูห้องแล้วเข้าไปเจอคนนัวเนียกันอยู่บนเตียง! อ๊ากกก โมโมะอยากบ้าตาย .
หัวใจฉันเต็นรัวเร็ว มัน…อธิบายไม่ถูก ตกใจ งง สับสน หลากหลายอารมณ์ตีวนในสมอง คิดอะไรไม่ออกหระว่างลงไปข้างล่างหรือยืนรอหน้าประตูห้อง โมโมะ เธอเป็นอะไรกันแน่เนี่ย
.
แกร๊ก~!
.
ระหว่างที่ฉันเถียงกับตัวเองหน้าห้องประตูก็เปิดออกจนฉันสะดุ้ง ผู้หญิงผมสีน้ำตาลยาวเคลียไหล่ขาว ตากลมโตจ้องมองฉัน ปากกระจับสีแดงกุหลาบสวยเม้มเป็นเส้นตรงประกอบกับเอามือมาม้วนผมเล่นเหมือนไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหน เสื้อผ้าไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ .
ฉันว่าฉันเข้าไปขัดจังหวะเขาแหละ -_-
.
“เอ่อ..ฉันไปก่อนนะจองยอน เอาไว้เจอกันอีก” เธอพูดแล้วกับคนในห้องของฉันที่มาส่งหน้าประตู .
เธอเดินจากไปจนลับปลายทางตรงหัวมุมฉันจึงได้สติว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการลากสังขารตัวเองมาอยู่ชั้นสี่มาเพื่ออะไร ฉันหันหลังกลับไปมองบุคคลคนนั้นที่เอามือพาดพนังห้อง .
อ่า เขา เอ่อ ไม่สิ เธออยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นสีเทามนๆกับกางเกงยีนขาสั้นสีเข้ม หน้าตาดูเซ็งเล็กน้อยซึ่งไม่เข้ากับตาสีดำสนิดแวววาวนั่น ปากสีแดงสดคว่ำลงน้อยๆเพราะความเบื่อหน่ายบวกกับเอามือเรียวยาวขึ้นมาขยี้จมูกโด่งแล้วชี้หน้าฉัน
.
“เธอหน่ะ มาทำอะไรห้องฉัน”
.
ห้องฉันงั้นหรอ? คำนี้ฉันควรจะพูดมากกว่า -_-
.
” เอ่อ ฉันจองห้องเอาไว้ค่ะ แล้วเขาให้กุญแจห้องนี้มาบอกว่าฉันพักห้อง..”
.
“โอ๊ย! ยัยป้าซังฮุนงี่เง่าเอ๊ย” ไม่ทันได้จะพูดจบประโยคคนตรงหน้าก็ตะโกนออกมาก่อน ใบหน้าหงุดหงิดเต็มที่ เค้าหันมามองหน้าฉันแวบนึงแล้วเดินปึงปังลงบันไดไป ด้วยความงงและตกใจทำให้ฉันเดินตามเค้าลงมา หัวรุนแรงจัง
.
“ยัยป้าซังฮุนอยู่ไหน บอกว่าจองยอนขอคุยหน่อย” เค้าตรงดิ่งไปที่เคาเตอร์หน้าหอพัก พนังงานที่นั่งทำงานอยู่สะดุ้งเป็นแทบๆ สายตาสิบดวงของพนักงานเลิกลักเหมือนไม่รู้ต้องทำไงก่อนจะมีพนังงานคนนึงพูดขึ้น
.
“คุณซังฮุนอยู่ในห้องค่ะ ต้องการเรียกออกมาพบหรือจะเข้าไปคุยข้างในห้องคะ” เธอพูกอย่างหวาดๆแล้วสำรวจมองไปทั่วลอบบี้ โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวาลาบ่ายเลยมีคนอยู่น้อย เรียกว่าไม่มีเลยดีกว่า
.
“ข้างนอกเนี่ยแหละ”

..
.
#ต่อในเม้น

Source

댓글 남기기

이메일은 공개되지 않습니다. 필수 입력창은 * 로 표시되어 있습니다